Każdy człowiek pragnie szczęścia. Żródłem prawdziwego i trwałego szczęścia jest Bóg w Jezusie Chrystusie. On znając każdego z nas po imieniu, jako swoje umiłowane dzieci, zaprasza nas do odkrycia powołania.

W ciągu wieków wielu takich jak TY dotarło do tego punktu.
Czuli, że Bóg dotyka ich serca i szepcze do uszu zaproszenie...
...ale nie mogli do końca zrozumieć tych słów.
Potrzebowali pomocy, aby je rozpoznać i na nie odpowiedzieć.

Jeśli trudno ci zrozumieć Boże wezwanie, to znalałeś się w dobrym miejscu!

Możemy Ci w tej drodze towarzyszyć!

Dni skupienia, wspólna modltwa i adoracja, dzielnie się Słowem, rozmowy z klerykami i księżmi pomogą Ci zbliżyć się do osobistej decyzji i udzielenia odpowiedzi Bogu na jego zaproszenie.

Modlitwy o rozeznanie drogi życiowej

ETAP PROPEDEUTYCZNY

To pierwszy i podstawowy krok na drodze formacji. Odbywa się w odrębnej wspólnocie w osobnym skrzydle naszego domu. Jego celem jest położenie solidnych podwalin pod życie duchowe oraz systematyczna i pogłębiona formacja ludzka. Przedmiotem rozeznania jest relacja z osobą Jezusa, a w kontekście tej relacji – rozeznawanie powołania. Choć nie jest to czas studiów filozoficzno-teologicznych, nie zaniedbuje się formacji intelektualnej. Formacja na tym etapie może trwać od jednego do dwóch lat.

ETAP STAWANIA SIĘ UCZNIEM CHRYSTUSA

Pogłębia pójście seminarzystów za Jezusem w postawach: wiary w Ewangelię, nawracania się, zaparcia się siebie i opuszczenia wszystkiego, do czego przywiązane jest serce. Celem formacji jest budowanie osobowej więzi seminarzysty z Chrystusem oraz dojrzewanie w wymiarze ludzkim w harmonii ze wzrostem duchowym. Jednocześnie to czas studiów filozoficznych.  O przejściu na kolejny etap po dwóch latach formacji decyduje wkład w rozwój osobisty i dojrzewanie w rozwoju ludzkim. Zwieńczeniem tego etapu jest obrzęd kandydatury i przyjęcie stroju duchownego.

ETAP UPODABNIANIA SIĘ DO CHRYSTUSA

Upodobnienie seminarzysty do Chrystusa Pasterza oraz stabilne życie cnotami kardynalnymi, teologalnymi, radami ewangelicznymi i oddziaływaniem Ducha Świętego to cel formacji trawającej minimum trzy lata. Seminarzysta ma być zdolny do odczytywania wydarzeń i sensu życia w świetle słowa Bożego, w postawach wiary i nawracania się. Dojrzewanie przejawia się w stałej i rzetelnej pracy nad relacjami. Ważnym wsparciem w tym procesie jest kontemplacja oraz naśladowanie Matki Bożej. W czasie sytudiów teologicznych, które mają zakończyć się uzyskaniem tytułu magistra teologii, seminarzyści otrzymują kolejno posługi lektoratu i akolitatu.

ETAP SYNTEZY DROGI UCZNIA-MISJONARZA

W etap pastoralny wpisują się intensywne, duchowe przygotowania do święceń diakonatu, a później – do święceń prezbiteratu. Jednym z głównych celów tego odcinka formacji jest włączenie seminarzysty w życie duszpasterskie diecezji. Formacja intelektualna skupia się na studium przedmiotów służących bezpośrednio posłudze kapłańskiej.

FORMACJA LUDZKA

Formacja ludzka stanowi fundament całego życia człowieka. Odnosi się do różnych jego wymiarów: fizycznego, psychicznego, intelektualnego, moralnego, estetycznego i społecznego. W szczególności polega na kształtowaniu dojrzałej osobowości i charakteru. Głęboki wgląd w siebie, komunikacja międzyludzka, mądra troska o ciało to tylko niektóre obszary rozwoju seminarzysty.

FORMACJA DUCHOWA

Duchowy wymiar formacji jest ukierunkowany na podtrzymywanie i ożywianie więzi seminarzysty z Bogiem i innymi ludźmi, w przyjaźni z Jezusem i postawie uległości wobec Ducha Świętego. Formacja duchowa ma doprowadzić do powtórzenia w sobie życia Jezusa Chrystusa.

FORMACJA INTELEKTUALNA

Dzięki formacji intelektualnej seminarzyści mają stale odkrywać i pogłębiać rozumienie Objawienia Bożego. Fundamentalną rolę w formacji intelektualnej odgrywa filozoficzno-teologiczne studium o charakterze akademickim. Pierwsze dwa lata studiów filozoficznych służą pozyskaniu odpowiednich narzędzi do zgłębiania teologii.

FORMACJA PASTORALNA

Formacja pastoralna ma na celu takie przygotowanie przyszłych pasterzy Kościoła, aby posiadali te same cechy, które charakteryzowały Syna Bożego: współczucie, wspaniałomyślność, umiłowanie wszystkich, w pierwszej kolejności biednych, oraz gorliwość w budowaniu Królestwa niebieskiego. Formacja pastoralna dokonuje się przez różnego typu zajęcia akademickie i praktyki duszpasterskie, a jej wsparciem jest studium nauk humanistycznych, głównie psychologii, pedagogiki i socjologii.

Kandydatura do diakonatu i prezbiteratu

Rozpoczynając etap upodabniania się do Chrystusa w liturgicznym obrzędzie biskupowi i Kościołowi przedstawieni są ci klerycy, którzy biorąc odpowiedzialność za jak najlepsze osobiste przygotowanie, pragną iść pod opieką Kościoła, drogą formacji seminaryjnej do przyjęcia święceń kapłańskich. Przyjęcie stroju duchownego, którym jest sutanna, wzywająca do codziennego świadectwa życia w posłuszeństwie, czystości i ubóstwie na wzór Chrystusa, jest zewnętrznym obrazem kontynuacji drogi ku święceniom.

Lektorat

Jest to posługa, w której kleryk oddaje swój głos na użytek Pana Boga, niczym Jan Chrzciciel. Bóg, który przemawia do nas w Liturgii Słowa podczas każdej Eucharystii i przez teksty biblijne różnych nabożeństw posługuje sie głosem alumna, aby wybrzmiało Słowo Boże. Kleryk nie może komentować i tłumaczyć Słowa Bożego z ambony. Opowiadać o historii zbawienia może podczas katechez i spotkań formacyjnych z grupami. Powinien to jednak czynić przez wcielanie medytowanego codziennie Słowem Boga stając się czytelną i żywą Ewangelią.

Akolitat

Przyjmując posługę akolitatu alumn stają się Sługą Jezusa: Kapłana, Ołtarza i Ofiary. Jego zadaniem jest jak najwierniej towarzyszyć swemu Panu obecnemu w Eucharystii poprzez adorowanie Go w Najświętszym Sakramencie - niczym Apostoł Jan wsłuchując się w zbawczy rytm Boskiego Serca Jezusa oraz trwanie w cichej modlitwie przed Nim, ukrytym i obecnym w tabernakulum. Jako nadzwyczajni szafarze Komunii świętej, mogą Jej udzielać w trakcie Eucharystii, zanosić do chorych oraz wystawiać Najświętszy Sakrament do adoracji.

Diakonat

Diakon przyjmuje sakrament święceń pierwszego stopnia, aby służyć w Kościele na wzór Chrystusa. Czyni to poprzez postawę duszpasterskiej troski, wrażliwości o najuboższych, chorych, cierpiących, głodnych. Święcenia diakonatu włączają seminarzystę do grona duchowieństwa Kościoła partykularnego i wymagają od niego posłuszeństwa biskupowi diecezjalnemu, wierności nauce Kościoła oraz zachowania celibatu. Ma on prawo chrzcić, głosić Dobrą Nowinę podczas homilii, katechizować oraz przewodniczyć pogrzebowi czy nabożeństwu Słowa Bożego.

Prezbiterat

Cały okres seminaryjnej formacji wieńczy przyjęcie sakramentu święceń w stopniu prezbitera. Od tego momentu stają się współpracownikami biskupa w sprawowaniu sakramentów, w tym Eucharystii i pokuty. Nowo wyświęceni księża (neoprezbiterzy) rozpoczynają posługę w swojej pierwszej, wyznaczonej przez biskupa parafii.

Każdego czwartku jeden z księży przełożonych odprawia Mszę świętą o powołania: w intencji rozeznających powołanie i już powołanych. Każdego miesiąca w tej intencji także wszyscy przełożeni, w wybranym terminie, odprawiają Msze święte. W ten sposób zawsze jest ktoś, kto modli się może właśnie także za Ciebie.

Nie zapominamy również o tych już powołanych. Nasi wychowawcy modlą się za nas, za naszych rodziców i rodzeństwo oraz za nasze rodziny. Pamiętamy również o kapłanach i powołanych, którzy przeżywają swoje kryzysy i trudności na drodze służby Bogu i bliźnim.

I Ty także możesz dołączyć do nas  modląc się o nowe powołania kapłańskie słowami św. Piusa X - patrona naszego Seminarium:

O Boże, Pasterzu i Nauczycielu wiernych, któryś dla zachowania i rozszerzenia swojego Kościoła ustanowił kapłaństwo i rzekł do swoich Apostołów: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście, więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na żniwo swoje”. Oto przystępujemy do Ciebie z gorącym pragnieniem i błagamy Cię usilnie: racz zesłać robotników na żniwo swoje, ześlij godnych kapłanów do świętego Twojego Kościoła. Daj, Panie, aby wszyscy, których od wieków do swej świętej służby wezwałeś, głosu Twego chętnie słuchali i z całego serca za nim postępowali. Strzeż ich od niebezpieczeństw świata, udziel im ducha swej świętej bojaźni, ażeby łaską kapłaństwa obdarzeni, słowem i przykładem nauczali nas postępować drogą przykazań Twoich i doprowadzili do błogosławionego połączenia z Tobą. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Ludzi łączą więzy krwi, wartości, pasje, ale również przyjaźń, bo to jedna z najsilniejszych relacji. Przyjaciel to ktoś, kto zawsze jest blisko - choć mogą nas dzielić kilometry.

Pan Jezus również miał przyjaciół. Dom Marty, Marii i Łazarza to miejsce gdzie często przebywał (por. J 11,5nn). Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus nazywa przyjaciółmi swoich Apostołów (por. J 15,15).

Mieć przyjaciela to wielki i cenny DAR.

Towarzystwo Przyjaciół MWSD we Wrocławiu to wspólnota osób, które dostrzegając potrzeby Kościoła proszą  Jezusa, by posyłał swoje sługi do służby dla ludu Bożego. Przez dobrowolnie przyjęte zobowiązania duchowe i materialne nasi Przyjaciele przychodzą nam z pomocą, a my pamiętamy o nich i każdego czwartku jeden z naszych księży odprawia Eucharystię w ich intencji. Za należącymi do Towarzystwa Przyjaciół oręduje patron Naszego Seminarium,  św.  Pius X, papież.

Jeśli chciałbyś dołączyć do grona Przyjaciół MWSD we Wrocławiu uzupełnij formularz i prześlij go do nas:

Jedni drugich brzemiona noście...

Módlcie się jeden za drugiego...

Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie...

Modlitwa za innych to jedno z zadań księdza - a zatem i nas, przygotowujących się do kapłaństwa.

Jak Jezus, Dobry Pasterz nauczał, uzdrawiał i karmił ludzi, tak i my - tak jak możemy i potrafimy - chcemy już teraz Wam Służyć.

Jeśli znajdujesz pocieszenie w tym, że inni modlą się za Ciebie i chcesz, aby modlitwą wspomóc Ciebie i twoje sprawy, to wybierz dogodną dla siebie formę.

W każdą środę, którą spędzamy w seminarium, odprawiana jest Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Kliknij i wpisz swoją intencję, a my ogarniemy Cię naszą modlitwą.

Każdego czwartku odprawiana jest Msza święta za naszych Dobrodziejów i Przyjaciół. Dołącz do ich grona wspierając nasze Seminarium ofiarami i modlitwą.